کتاب تیاله نوشته مصطفی رحیمی

درباره کتاب :

نمایشنامه ای برگرفته از شاهنامه فردوسی

…خود رحیمی در داوری درباره کارنامه اش واقع بینانه و صادقانه سخن گفته است: “من پیش از هر چیز می خواستم شاعر بشوم ولی متوجه نبودم که این مهم نیاز به کار بسیار دارد، تازه بدان شرط که در انسان قریحه شاعری باشد. شاید در من اندکی (بسیار اندک) قریحه شاعری باشد ولی اصلا در پروردنش نکوشیدم یعنی “کار” نکردم…در ۱۳۲۸ منظومه ای به نام بهشت گمشده در تهران چاپ کردم به تمام معنی بی ارزش…

در سال ۱۳۳۷ مجموعه شعر دیگری چاپ کردم به نام شب…چند قطعه آخر این مجموعه شاید نمره ای در حدود ۱۰ و ۱۲ داشته باشد. سومین مرحله شاعری من در سالهای ۱۳۳۹ و ۱۳۴۰ بود که با مجله سخن همکاری می کردم.

این بار شعرهایم را دکتر خانلری و دکتر شفیعی کدکنی پسندیدند که چندین قطعه اش در آن مجله چاپ شد…(در مورد قصه ها و نمایشنامه ها: ) اتهام در واقع وزنی ندارد و چون همزمان با انقلاب منتشر شد در انبوه کتابها و رویدادها گم شد…باید زندگی کرد مورد توجه خوانندگان بسیاری قرار گرفت…قصه های آن دنیا… مورد توجه قرار نگرفت. اما نمایشنامه هایم به خصوص آناهیتا و تیاله مورد توجه محافل دانشجویی واقع شد و در تهران و اهواز به روی صحنه آمد. قرار بود آناهیتا را آقای علی نصیریان هم به روی صحنه بیاورد که به توافق نرسیدیم. دست بالای دست ضعیف تر از همه است و نظر کسی را هم جلب نکرد. 



کلیدواژه : تیالهمصطفی رحیمی
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

توسط
تومان